Mons-en-Laonnois

Mons-en-Laonnois Département Aisne 5003 Niemieccy polegli w czasie I wojny światowej Niemiecki cmentarz wojskowy Mons-en-Laonnois został założony w grudniu 1920 r. przez francuskie władze wojskowe jako zbiorowy cmentarz dla niemieckich poległych w czasie wojny, którzy zostali tymczasowo pochowani na 45 obszarach gminnych we własnych grobach polowych lub na cmentarzach cywilnych. Pochowani w Mons polegli w jednej z głównych bitew oraz w licznych bitwach, które miały miejsce od września 1914 r. do października 1918 r. między Soissons a Reims, nad rzekami Aisne, Vesle i Marną, a także wokół posiadłości Chemin-des-Dames. Na szczególną uwagę zasługuje niemieckie natarcie na Marnę i odwrót na Aisne jesienią 1914 r., główny francuski atak na początku kwietnia 1917 r., którego niepowodzenie doprowadziło do poważnego kryzysu moralnego w armii francuskiej i buntów poszczególnych pułków. Kolejne ofiary spowodował francuski atak pod koniec października 1917 r., niemiecka ofensywa pod koniec maja 1918 r. i wreszcie bitwy odwrotowe od sierpnia do października 1918 r. Ci, którzy spoczęli w Mons, należeli głównie do jednostek, których macierzyste garnizony znajdowały się w Westfalii, Brandenburgii, Turyngii, elektorskiej Hesji, na Pomorzu, w Szlezwiku-Holsztynie, Prusach Zachodnich, Wirtembergii i hanzeatyckich miastach Bremie, Hamburgu i Lubece. Prace remontowe w okresie międzywojennym Początkowe prace mające na celu poprawę stanu cmentarza zostały przeprowadzone przez Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V. (Niemiecka Komisja Grobów Wojennych) na podstawie porozumienia osiągniętego z odpowiedzialnymi francuskimi władzami wojskowymi w 1926 roku. Problem trwałego oznaczenia grobów pozostał jednak nierozwiązany z powodu braku obcej waluty i wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Ostateczny projekt Po zawarciu francusko-niemieckiego porozumienia w sprawie grobów wojennych z dnia 19 lipca 1966 r., Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V. - wspierany finansowo przez rząd niemiecki - był w stanie podjąć się ostatecznego projektu niemieckich cmentarzy wojennych z okresu I wojny światowej we Francji. Oprócz podstawowego zagospodarowania terenu z nasadzeniem drzew i żywopłotów oraz zazielenieniem grobów, zbudowano wejście, a groby zbiorowe zostały otoczone murem z kamienia naturalnego. W 1974 r. poprzednie tymczasowe drewniane tablice nagrobne zostały zastąpione metalowymi krzyżami z nazwiskami i datami pochowanych tu osób. Nazwiska osób pochowanych we wspólnych grobach są zapisane na odlewanych tabliczkach. 35-kilogramowe fundamenty krzyży zostały przeniesione przez wolontariuszy z obozu młodzieżowego Volksbundu. Bundeswehra przetransportowała betonowe fundamenty i, podobnie jak młodzi ludzie, zapewniła znaczące wsparcie dla pracy Volksbundu. 3,261 z 5,003 poległych spoczywa w indywidualnych grobach; trzech pozostaje bezimiennych. W dwóch wspólnych grobach z 1742 ofiarami tylko 191 jest znanych z nazwiska. Wśród poległych jest również czterech robotników cywilnych. Ze względów religijnych na grobach 12 poległych wyznania mojżeszowego zamiast krzyża umieszczono nagrobki z naturalnego kamienia. Hebrajskie znaki brzmią: 1. (powyżej) "Tu spoczywa pochowany .... ." 2. (poniżej) "Niech jego dusza zostanie wpleciona w krąg żywych" Utrzymanie: Cmentarz jest stale utrzymywany przez służby porządkowe Volksbundu.