W belgijskiej prowincji Flandria Zachodnia, około trzech kilometrów na wschód od miasta Menen, znajduje się największy niemiecki cmentarz wojskowy w Belgii. To właśnie tam, przy ulicy Groenestraat w Wevelgem, w pobliżu granicy belgijsko-francuskiej, spoczywa prawie 48 000 niemieckich żołnierzy poległych podczas I wojny światowej, którzy stracili życie przede wszystkim w bitwach pod Ypres.
Opis cmentarza
Cmentarz został założony przez wojska niemieckie w 1917 roku po walkach w lesie pod Menen. Do końca wojny pochowano tu 6 340 poległych. W czasie wojny i w okresie powojennym za utrzymanie cmentarza odpowiadał „Centralny Urząd Rejestracji Ofiar Wojennych i Grobów Wojennych” w Berlinie. W wyniku porozumienia między rządem belgijskim a niemieckim opiekę nad niemieckimi cmentarzami przejął „Urzędowy Służba Grobowa dla Niemców w Belgii”, która w 1925 roku powierzyła jej prowadzenie belgijskiemu Czerwonemu Krzyżowi.
Na cmentarz wojenny w Menen prowadzi niewielka budowla przy wejściu, w której znajduje się spis wszystkich poległych oraz księga, do której odwiedzający mogą wpisać swoje imię lub przemyślenia. W centrum cmentarza znajduje się niewielka kaplica o ośmiokątnym rzucie. Jej wnętrze zdobią mozaiki autorstwa monachijskiego artysty Franza Grau, przedstawiające motywy biblijne. W dwóch relikwiarzach przechowywane są pergaminowe księgi, w których zapisano nazwiska osób spoczywających w tym miejscu. Pokryte trawnikiem pole grobowe z wysokimi drzewami sprawia wrażenie rozległego parku. Surową geometrię ustawionych w rzędach nagrobków z belgijskiego granitu przełamują tu i ówdzie rozsiane po terenie grupy krzyży z piaskowca. Dzięki przeniesieniu szczątków z innych cmentarzy wojennych w Belgii liczba zmarłych pochowanych na cmentarzu koło Menen wzrosła do 47 911. W 1991 roku odnowiono wszystkie nagrobki. Opiekę nad cmentarzem honorowym w Menen, którym zarządza stowarzyszenie Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e. V., przejęło land Nadrenia Północna-Westfalia.
Historia
Walki we Flandrii podczas I wojny światowej trwały cztery lata i osiągnęły swój punkt kulminacyjny w 1917 roku. Często nie można było odzyskać ciał poległych, a granaty niszczyły już utworzone cmentarze. Wojska niemieckie okupowały Menen, położone w pobliżu frontu zachodniego, od października 1914 r. do połowy 1918 r. Znajdowały się tam magazyny, szpitale polowe, kuchnie polowe i piekarnie dla niemieckiej armii. Do 1917 roku polegli znajdowali swoje ostatnie miejsce spoczynku na cmentarzu miejskim położonym za dworcem kolejowym. Następnie, również w związku z trzecią bitwą o Flandrię, Niemcy utworzyli „Cmentarz Honorowy Meenen Wald nr 62”.
Ciekawostka
Zgodnie z porozumieniem z 1954 roku w latach 1956–1958 przeniesiono szczątki niemieckich żołnierzy poległych w wojnie, pochowanych na wielu małych, rozproszonych niemieckich cmentarzach wojskowych we Flandrii. Ze 128 cmentarzy szczątki żołnierzy przeniesiono na cztery cmentarze: Langemark, Vladslo, Hooglede i Menen. W południowej Flandrii, według danych stowarzyszenia Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e. V., zlikwidowano 49 cmentarzy wojskowych na rzecz cmentarza w Menen. Wokół kaplicy na cmentarzu wojennym w Menen wyryto nazwy niemieckich cmentarzy, z których przeniesiono tam zmarłych.
Uwaga
Jeśli cmentarz jest niedostępny, klucz można odebrać u Marca Vanhauwearta, znajdującego się naprzeciwko cmentarza. W strefie wejściowej znajduje się również informacja o możliwości odebrania klucza.
