Po zakończeniu II wojny światowej ponad 107 000 niemieckich ofiar zostało pochowanych w ponad 3000 miejsc we Włoszech w grobach polowych, małych prowizorycznych miejscach lub na cmentarzach wojskowych założonych przez Wehrmacht. Nie było możliwe zachowanie tych grobów wojennych, jeśli zostały rozproszone w ten sposób. Umowa o grobach wojennych zawarta między Republiką Federalną Niemiec a Włochami w dniu 22 grudnia 1955 r. przewidywała zatem, że niemieccy polegli zostaną pochowani razem na stałych cmentarzach wojskowych.
Po ośmiu i pół roku pracy, służba Volksbundu zajmująca się ponownym pochówkiem mogła zakończyć swoją działalność we Włoszech we wrześniu 1964 roku. Od początku 1956 r. prawie 100 000 niemieckich ofiar II wojny światowej zostało przeniesionych na osiem ostatecznych niemieckich cmentarzy wojskowych.
Po zawarciu niemiecko-włoskiego porozumienia w sprawie cmentarzy wojennych w 1937 roku, ponad 16 000 niemieckich ofiar I wojny światowej zostało pochowanych na siedmiu cmentarzach wojennych zbudowanych przez Volksbund i poświęconych w 1939 roku. Cmentarz wojskowy na przełęczy Pordoi w Dolomitach został ukończony dopiero po II wojnie światowej; spoczywają tu również polegli żołnierze z okresu wojny 1940-1945. Na większości z tych cmentarzy spoczywają również polegli żołnierze armii austro-węgierskiej.