W Belgii zachowało się 134 000 grobów niemieckich żołnierzy z czasów I wojny światowej. Zostały one rozrzucone w 270 lokalizacjach we wszystkich częściach kraju. Oprócz 99 niemieckich cmentarzy wojskowych, istniały 22 niemieckie kwatery grobowe na alianckich cmentarzach wojskowych, 36 pól honorowych na belgijskich cmentarzach komunalnych oraz pojedyncze groby lub mniejsze niemieckie grupy grobowe liczące do 20 poległych na kolejnych 100 belgijskich cmentarzach komunalnych.
Ponieważ długoterminowe utrzymanie i opieka nad licznymi małymi cmentarzami okazała się niemożliwa, porozumienie w sprawie grobów wojennych zawarte między Republiką Federalną Niemiec a Belgią w dniu 28 maja 1954 r. przewidywało, że niemieccy zmarli podczas I wojny światowej zostaną pochowani razem w kilku większych miejscach. Wszyscy nieznani polegli zostali przeniesieni do Langemark. We Flandrii znajdują się również trzy inne duże niemieckie cmentarze wojskowe: Menen, Vladslo i Hooglede. Na pięciu belgijskich cmentarzach komunalnych znajdują się również niemieckie cmentarze dla łącznie 2 233 poległych, a na dziewięciu wspólnych cmentarzach wojennych dla 5 014 niemieckich i 3 180 francuskich ofiar I wojny światowej w południowej Belgii. 2.525 niemieckich poległych podczas I wojny światowej zostało pochowanych na 88 brytyjskich cmentarzach wojskowych.
Prawie 46 000 niemieckich żołnierzy zostało pochowanych na belgijskiej ziemi podczas II wojny światowej. 2.000 z nich poległo w Belgii podczas kampanii zachodniej latem 1940 r. i zostało pochowanych na mniejszych niemieckich cmentarzach wojskowych lub na niemieckich cmentarzach wojskowych z I wojny światowej po zakończeniu działań wojennych. Straty po stronie niemieckiej były znacznie większe podczas zaciekłych walk obronnych i odwrotowych po ofensywie sił brytyjskich i amerykańskich jesienią 1944 r., a przede wszystkim podczas niemieckiej ofensywy w Ardenach zimą 1944/45 r. Jednak duża część niemieckich ofiar spoczywających w Belgii zginęła w bitwach w rejonie Akwizgranu, w lesie Hürtgen i wokół przyczółka Remagen. Te niemieckie ofiary zostały sprowadzone przez Amerykanów do ich baz zaopatrzeniowych na belgijskiej ziemi i tam pochowane w bezpośrednim sąsiedztwie prowizorycznych cmentarzy amerykańskich.
Po zakończeniu wojny amerykańskie służby pogrzebowe przeniosły niemieckich zmarłych z tymczasowych miejsc w Henri-Chapelle, Fosse, Overrepen i Neuville-en-Condroz do miejsca na wrzosowisku Lommel, zapewnionego przez rząd belgijski. Kolejny tymczasowy niemiecki cmentarz został założony przez Amerykanów w małej społeczności Foy w pobliżu Bastogne. Później służby pogrzebowe armii belgijskiej sprowadziły pochówki ze wszystkich części kraju do dwóch miejsc w Lommel i Recogne-Bastogne. Belgowie byli również odpowiedzialni za wstępne przygotowanie cmentarzy i postawienie betonowych krzyży. Po zawarciu niemiecko-belgijskiego porozumienia w sprawie grobów wojennych, Volksbund mógł rozpocząć ostateczną rozbudowę obu cmentarzy wojskowych.
W Belgii tylko nieliczni polegli z pierwszej i drugiej wojny światowej są wciąż odnajdywani i chowani na naszych cmentarzach. Polegli z I wojny światowej pochowani są w Langemark, a z II wojny światowej na cmentarzu w Lommel.