Calais

Na tym cmentarzu wojennym spoczywa 394 niemieckich poległych podczas I wojny światowej. Na sąsiednich cmentarzach spoczywa 301 Francuzów 1 048 Belgów Département Pas-de-Calais Cmentarz w Calais został założony w lipcu 1922 r. przez francuskie władze wojskowe, które przeniosły tu niemieckich zmarłych z różnych tymczasowych cmentarzy wojskowych. w 1927 roku przeniesiono tu również zmarłych pochowanych w Sangatte. W czasie wojny Calais było jednym z najważniejszych portów zaopatrzeniowych dla wojsk brytyjskich we Francji. W związku z tym znajdowały się tu również liczne szpitale wojskowe, w których leczono nie tylko własnych rannych i chorych, ale także Niemców wziętych do niewoli. Na terenie szpitali wojskowych często zakładano tymczasowe groby dla zmarłych. Najwcześniejsze daty śmierci niemieckich żołnierzy rozpoczynają się w październiku 1914 roku wraz z zaciętymi bitwami w trakcie "wyścigu do morza" i wokół Ypres. W pierwszej połowie 1915 roku chowano tu zmarłych żołnierzy wziętych do niewoli podczas bitew o La Bassée, Neuve-Chapelle i Arras. Kolejne pochówki miały miejsce dopiero od czerwca 1917 r. wraz z rozpoczęciem wielkiej brytyjskiej ofensywy we Flandrii oraz w 1918 r. po niemieckich atakach na Amiens, Armentières i Kemmelberg. Spoczywający tu żołnierze należeli do jednostek, których macierzyste garnizony znajdowały się we wszystkich krajach i prowincjach Rzeszy. Prace remontowe w okresie międzywojennym Wstępne prace mające na celu poprawę stanu cmentarza były prowadzone przez Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V. od 1927 r. na podstawie umowy z odpowiedzialnymi francuskimi władzami wojskowymi. Jednak problem trwałego oznakowania grobów początkowo pozostał nierozwiązany z powodu braku obcej waluty i wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Ostateczny projekt Po zawarciu francusko-niemieckiego porozumienia w sprawie grobów wojennych z dnia 19 lipca 1966 r., Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V. był w stanie rozpocząć ostateczny projekt niemieckich cmentarzy wojskowych we Francji z okresu I wojny światowej. Za specjalną zgodą władz francuskich uczestnicy obozów młodzieżowych Volksbundu przeprowadzili już prace ogrodnicze pod hasłem "Pojednanie nad grobami - praca na rzecz pokoju". w 1977 r. poprzednie tymczasowe drewniane tablice nagrobne zostały zastąpione stałymi krzyżami wykonanymi z belgijskiego granitu, z wygrawerowanymi nazwiskami i datami poległych. Spośród 394 poległych, 365 spoczywa w indywidualnych grobach. We wspólnym grobie dla 29 ofiar, osiem jest znanych z imienia i nazwiska. Ze względów religijnych na grobie poległego wyznania mojżeszowego zamiast krzyża umieszczono stelę wykonaną z naturalnego kamienia. Hebrajskie znaki brzmią: 1. (powyżej) "Tu spoczywa pochowany .... ." 2. (poniżej) "Niech jego dusza zostanie wpleciona w krąg żywych" Znane nazwiska osób spoczywających we wspólnym grobie są wypisane na tablicy pamiątkowej. Monolityczny blok naturalnego kamienia został wzniesiony jako centralny znacznik.