Breitenbach

Département Haut-Rhin 3 362 niemieckich poległych w I wojnie światowej 173 niemieckich poległych w II wojnie światowej Niemiecki cmentarz wojskowy w Breitenbach został założony w grudniu 1920 r. przez francuskie władze wojskowe jako zbiorowy cmentarz dla niemieckich ofiar. Obszar ten rozciągał się w promieniu do 35 kilometrów na 66 wiosek lub dzielnic od Riquewihr (Reichenweier) na północy przez Neuf-Brisach (Neu-Breisach) nad Renem do bram miasta Cernay (Sennheim) na południu. Większość poległych pochodziła z obszarów walk w górnej dolinie Fecht i jej dolinach dopływowych w grzbiecie Wogezów. Dalsze pochówki miały również miejsce w dolinie Lauch na południu. Niewielka liczba spoczywających tu osób straciła życie podczas pierwszych bitew granicznych na początku sierpnia 1914 r. i niemieckiego kontrataku na grzbiet Wogezów pod koniec sierpnia do początku września 1914 r. Jednak większość zginęła podczas bitew od października 1914 r. do końca 1915 r. oraz podczas obrony przed francuską ofensywą w lipcu i sierpniu 1915 r. Bitwy pozycyjne, które trwały do końca wojny w 1918 r., również stale pochłaniały nowe ofiary. Łącznie pochowano tu 14 pułków piechoty i artylerii. W szczególności poległych z bawarskiego Res.Inf.Reg. 18, 19, 22 i 23 z łączną liczbą 631 zabitych. Ofiary należały również do jednostek, których macierzyste garnizony znajdowały się w Badenii, Wirtembergii, Westfalii, Fryzji Wschodniej, Hanowerze, Brunszwiku, Brandenburgii, na Pomorzu, w Prusach Zachodnich, Saksonii i Alzacji. Prace remontowe w okresie międzywojennym Pierwsze prace mające na celu poprawę stanu cmentarza zostały przeprowadzone przez Niemiecką Komisję Grobów Wojennych na podstawie porozumienia zawartego z francuskimi władzami wojskowymi w 1926 roku. prace kamieniarskie i ziemne rozpoczęły się w 1928 roku. Tarasowe rzędy grobów zostały wyposażone w mury oporowe, a groby zbiorowe w obramowania z kamienia naturalnego. Cmentarz został odgrodzony od otaczającego krajobrazu drzewami i krzewami. Na górnym tarasie umieszczono drewniany wysoki krzyż. Jednak problem trwałego oznaczenia grobów początkowo pozostał nierozwiązany z powodu braku obcej waluty i wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Ostateczny projekt Po zawarciu francusko-niemieckiego porozumienia w sprawie grobów wojennych z dnia 19 lipca 1966 r., Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V. - przy wsparciu finansowym rządu niemieckiego - był w stanie podjąć się ostatecznego projektu niemieckich cmentarzy wojennych z okresu I wojny światowej we Francji. Młodzi ochotnicy z Komisji Grobów Wojennych rozpoczęli już przygotowawcze prace ogrodnicze. w 1978 r. poprzednie tymczasowe drewniane tablice nagrobne zostały zastąpione metalowymi krzyżami z odlanymi na nich nazwiskami i datami pochowanych tu osób. Pomocnicy przenieśli niezbędne 35-kilogramowe betonowe fundamenty przy grobach, które zostały przetransportowane przez armię niemiecką, a także pomogli w renowacji ścian tarasu. Zniszczony drewniany wysoki krzyż został zastąpiony kutym krzyżem stalowym. Nowe wejście z bramą i ścianami skrzydłowymi z kamienia naturalnego zastąpiło poprzednie tymczasowe wejście. Spośród 3 362 poległych podczas I wojny światowej, 2 277 spoczywa w pojedynczych grobach; 27 z nich pozostaje nieznanych. W czterech wspólnych grobach spoczywa 1 085 poległych, z których 103 pozostaje nieznanych. Ze względów religijnych osiem grobów poległych Żydów zostało oznaczonych nagrobkiem wykonanym z naturalnego kamienia zamiast krzyża. Hebrajskie znaki brzmią: 1. (powyżej) "Tu spoczywa pochowany.... ." 2. (poniżej) "Niech jego dusza będzie związana z kręgiem żywych"